بانوی مهر افاضات می فرمایند

لحظه ی دیدار

kanizak — Thu, 14 Aug 2008 12:48:41 GMT

هاچه! من عطسه کردم .همیشه هم می کنم باز می کنم باز کردم سر وقت هم کردم موقعی که داشتم می رفتم دیدن اون فیلسوف شاعری که دهنش بوی پیاز میده. دیر رسیدم واون همه ی درهارو بسته بود وطاقباز نشسته بود.

_ می دونی من باشگاه بدن سازی میرم؟

_ جدی؟

_اوهوم

_شبیه اون زنیکه میخای بشی؟

_کدوم؟

_ همون که خوشگل راه میره ودستاشو تکون میده

_ چچچ! شبیه اونی که چشاش خیلی یه جوریه و نگاهش به دوردستا

_ چرا اون؟

_ من واون وجه مشترک زیاد داریم.

توم میخای بری؟

_ اوهوم

_ بدن سازی به چه دردت می خوره پس؟

_ به درد قدم زدن با یه شاعر فیلسوف دیگه ای که دهنش بوی پیاز نده.

بند جدید اعلامیه ی حقوق بشر

jaguar — Thu, 14 Aug 2008 11:45:33 GMT

یه وقتایی یه حسایی سراغ موجودات مفقودالاثر میاد که خیلی غلیظه:

آهای! من هستما حتا وقتی نیستم

دختر خانواده

mehrbanouyebitaj — Sat, 26 Jul 2008 16:49:18 GMT

هوا گرم وگرفته با ملایم بادی که توش پیچیده .همه رفتن بیرون.یکی هنوز خونه س؛ صداش میاد ، برا خودش میگه ومی خنده. من تو این گرما نشستم که مشقامو تموم کنم.گوشام سنگین شده، میگن نمک زیاد می خورم.لوزه هام بالا اومده. بستنی؟ اوه نه! همه شون شیر الاغن! بازم اسم یه حیوون بین نوشته ها سرک کشید. حیف که بچه که بودم هیچ وقت آرزوی یه باغ وحش اختصاصی رو نداشتم ؛ حالا واس خودم فیلبانی شده بودم! یه عقرب روی یه پام ،یه شامپانزه روی کولم، لونه ی قناری وسط کله م، جیرجیر جیرجیرک توی کفشام.هیی! چه رویای قشنگی! چه زندگی پرشوری! حالا مثلا که چی فقط کتاب ودفتر وخودکار .چه کسالت آور چه بی هیجان. حالا فقط میخام برم وب بخونم .نگین نیستم.فقط توی زندگی نیستم. جدی مدتیه صرفا دختر خانواده م .خوب یا هر چی بدون عصیان وجیغ وداد. فقط دختر خانواده.

فواید گیاه خواری

mehrbanouyebitaj — Thu, 10 Jul 2008 04:31:18 GMT

گیاه خوار شدم به یک دلیل نسبتاموجه.

گفتن:خوردن هر جانورآدم رو به شمایل همون در میاره

حالا فقط علف می خورم.

زبان در قفا

boosahl — Sun, 29 Jun 2008 10:59:18 GMT

مهم نیست که مهم است یا نه .اما من دلم می خواد که با هم حرف بزنیم.حتا شده درباره ی آب وهوا،فینال یورو2008،یا حتا سبیلای چخماقی پدرت .مهم اینه که بدونم دارم با تو حرف می زنم .نه این که فکر کنی خیلی برام مهمی .نیستی .مثل همه ی موجودات دیگه ای.فقط چون دست نیافتنی تری وسوسه م می کنی .هرچند که می دونم ازت متنفرم. شاید تو هم از من متنفری .هیچ ایرادی نداره من با آدمای زیادی مراوده داشتم که ازشون چندشم می شد. میشه تحمل کرد.چند دقیقه ای باهات حرف می زنم تا بدونم که تو هم هیچی نیستی . فقط کمی مغرورتر ومأخوذ به حیا تری.اینام یعنی کشک.

حالا که این نامه رو نوشتن دقیقا می دونم که تو هم هیچی نیستی ؛ پوپولیستی بی عرضه ی مامانی.

دو چار زمان

golgashang — Fri, 20 Jun 2008 17:17:18 GMT

مثل یک گاو سرم را انداخته بودم پایین وروی خط زمینه داشتم جواب 24 ساعت پایانی را می دادم که مثل هر روز توماس رفت. رفت وآمد. نوشته بودم:

"بچه که بودیم تنها سرگرمی سرمای وحشتناک آبادی مان کتاب هایی بود که بابا از مدرسه می آورد.پنجشنبه ها با آن کتاب ها روز خوبی بود.قهرمان یکی شان مرد فرصت طلبی بود که زبان حیوانات را یاد گرفته بود؛وحالا بلای جانش شده بود؛فردا قرار بود بمیرد. خرتر که شدم این مرد از دفتر سوم مثنوی سر در آورد."

مزخرفات فضل فروشانه ی بزرگ مابانه.مثلا به لحن شارح مثنوی شریف!

بدترین چیز ممکن ، لعنت به اون نکبتی که قرار است شمارش معکوسم را شروع کند.

پست وعنوانی ندارم که به فکر حلالیت از زیر دستان باشم.خیر مدرسه ساز هم نیستم حتا.گمانم مرگ مغزی هم نشوم که اعضایم اشک پیوندی ها را سرازیر کند. هیچ پشت وپشتواره ای هم ندارم که شب جمعه برایم خرما خیرات کنند.

در راه اعتلای علم هم کاری نکرده ام که صلواتی نثارم شود. مسیحی هم نیستم که پیش پدر زیر آن پنجره های رویایی اعتراف قتل های خیالی ام را بکنم تا به آرامش برسم.

ای دل غافل تازه قراره ناکام هم بشم!.شاید هم از آن روزهایی بود که جرات کردم به مایاکوفسکی زنگی زدم وکنار ساحل با نمکمان ترانه های عاشقانه خواندیم، شاید هم به رویای مادام بواری درونم رسیدم!

به هر حال خوبیش این است که در آغوش پر مهر ژژی مرحوم نمی شوم.

حالا که به اینجا رسیدم و متن را خواندم عواطفم رقیق شد؛ همه ی پودرها وکرم ها وماتیک هایم را می فروشم به اضافه ی کتاب های قطور تزیینی، می روم بایکونور، مخفیانه سوار ماشین های فضاییش می شوم؛ به آرزوی پرواز در جو می رسم .شاید هم هیچ شهابی بهم نخورد وتوسط فضایی ها نجات یافتم(ای جان!حداقل روح ژول ورن را شاد می کنم!)

با تشکر از: آبستن لارسپیوا ژیلت

Fingers of destiny

kanizak — Sun, 18 May 2008 16:48:18 GMT

من وخانم خرچنگ سال هاست که با هم روابط تعریف شده ای داریم. هر کاری از من بخواهد صد در صد انجامش نمی دهم .از هرچیزی تعریف کند برایم بی اهمیت می شود. دقیقن روز عاشورا هم موهایم را شانه می کنم ،هم آدامس می جوم. خانم خرچنگ یکی از اعمال حسنه ی روز عاشورا را آشفتگی موها ونجویدن آدامس می داند.

خانم خرچنگ یکی از افتخارات عظیم خانوادگی را موهای پرکلاغی می داند. چند تار موی سفید بین پرکلاغی های آناناسیم دیدم.بالاخره یکی را گیر آوردم وتق. دنبال دومی می گشتم که یکهو توی آینه چشمم به چشمان دختر مضطربی افتاد که داشت نشانه های پیری را از خودش دور می کرد.

یک

دو

سه

موقع آشفته کردن زلفکان توی آینه متوجه چند تار موی سفید شدم. مثل برق گرفته ها زل زدم واولین نمونه را تق از ریشه کندم .دنبال دومی می گشتم که خنده م گرفت.

هه! بیست وچندسالگی و اولین نشانه های پیری!

خانم خرچنگ همیشه یکی از افتخارات عظیم خانوادگی را موهای پرکلاغی می دانست.

خنده م گرفت.

خانم خرچنگ همیشه می گفت: یکی از افتخارات عظیم خانوادگی شما اینه که...

ذهن زیبا

boosahl — Mon, 12 May 2008 07:38:18 GMT

همه ی دنیا را نجاست فرا گرفته است. به هیچ کدام از وسایل اطرافم اعتمادی نیست. حتا همین کیبوردی که رویش تایپ می کنم سرتاپا نجاست است. از مستراح گرفته تا مسجد محل ،همه نجس هستند.یک تار موی دراز در استکان چای مسجد دیدم. حتا دست های تمیز خانم انسان دوست هم پر از نجاست است. بوی نجاستشان دارد خفه ام می کند ؛به جان عمه ی دایی خاله ی زنم.

کی بود می گفت: کار پاکان را قیاس از خود مگیر؟ همون .

خر مثل@

boosahl — Sun, 04 May 2008 07:43:18 GMT

@ سرم را خم کرده ام پایین وهمه ی کودکی هایم از من سرازیر می شود پایین .آخر من سرم را پایین گرفته ام . کسی جلوی مرا بگیرد اگر همه ی کودکی هایم سرریز شود من دیگر هیچ خاطره ی کودکانه ای نخواهم داشت . کسی جلوی مرا بگیرد. ما بچه که بودیم خیلی خر بودیم. بلانسبت شما ما خیلی خر بودیم.

خر

رررررر

ااااااااااااااا

خرابتم کودکی های به تاراج رفته.

من کودکی هایم را می خواهم نمی خواهم .نمی خواهم. ما بچه که بودیم خیلی خر بودیم. زیر شرشر بارون یک بچه ی هشت ساله با من بازی کرد.چرا او اینقدر عاقل بود. او خیلی عاقل بود. من فهمیدم ما بچه که بودیم خیلی خر بودیم.

ژژی می گفت همیشه مودب باشید مبادا کلمات بی ادبانه از دهانتان خارج شود. همین طور استرلیزه قد کشیدیم تا اینکه در مهد علم وادب اولین بار فحش های قشنگ ورکیک یادگرفتیم.

بچه های مدرسه چقدر بی تربیتن به هم دیگه میگن خر!

خر اصلا هم واژه ی بی تربیتی نیست.بعدها که بزرگترشدیم فهمیدیم خر یعنی بزرگ. ما بچه که بودیم خیلی خر بودیم!

@منظورم از بچه که بودیم یک ماه وپانزده روز قبل است که یک ماه وپانزده روز بچه تر بودیم وخرتر

خیال آب

boosahl — Mon, 28 Apr 2008 11:51:18 GMT

آدم وقتی رو زانوهای ژژی دراز می کشه احساس قدرت می کنه ودوست داره مثلا درباره ی وضعیت پناهندگان جهان یه سخنرانی غرا بکنه.اردک وار راه می رفت .رو زانوهای ژژی دراز کشیده بودم! داشتم پریدنش رو از رو چاله نگاه می کردم. کمردرد هم داشت اما صاف راه می رفت.ازش خوشم نیومد. کی بود می گفت آدما در نگاه اول متوجه میشن که از هم خوششون میاد یا نه؛معمولا هم اشتباه نمی کنن ،همون.عروس ودوتا نوه ش هم با هن وهن پریدن اومدن این ور. توی دلم گفتم: معلومه از این مادرشوهرای پررو و فضوله که میخاد به پسرش ثابت کنه از عروسش سرحال تره. چون سرم رو زانوهای ژژی بود،صدام کمی بلند شد! حتا بابا بوا هم برگشت ویه نیم نگاهی به پیرزنه انداخت. اما چیزی نگفت.وسایل ماشینو خالی کردن، پیرزنه نقش مهمی داشت. بطری آب رو برداشت رفت فوری برا رفع تشنگی پسرش آب آورد.عروس وبچه ها نشستن رو چمنا وهندونه خوردن.به پیرزنه که دادن فوری برد براپسرش. همچنان نقش یک مورچه ی کارگر مهربون رو بازی می کرد ؛رفت دستمالی رو شست وآورد تا عروس لباس گلیش رو پاک بکنه.با بچه ها توپ بازی کرد...

در تمام این مدت من رو زانوهای ژژی دراز کشیده بودم ومثل یه عنکبوت فضول حرکات پیرزن رو زیر نظر داشتم. اگه خدایی هست - گمونم هست - اون بالا! نشسته بود وتو دل خودش می گفت:معلومه از این دخترای بی مصرف وایرادگیره که از سرک کشیدن تو زندگی یک پیرزن زحمتکش و مسئول وخانواده ی دوست داشتنیش لذت می بره.

پ ن : گمونم تو این هوای گرم وطاقت فرسا خدا هم میشینه مثلا فیلم خصوصی خانواده ی پیت رو می بینه. من جای اون بودم بیشتر دلم میخاست یه آب پاش بگیرم دستم چند قطره آب بریزم رو زمین.