چنین گفت جاگوار:

" گاهی وقت ها مرخصی چیز خوبیه. حتا اگه دل کندن از دوستان سخت باشه."

با کسب اجازه از محضرتون میخام چن ماهی برم  خواب زمستونی.

تا برگردم از جاتون جم نخورید. نه! شما در مقابل دوربین مخفی نیستید.

شما فقط در خدمت جامعه ی بشری هستید.

خدا اموات شما رم بیامرزه. لطف دارید. روح درگذشتگان شما هم شاد.

می دونم که می دونید، من عجیب ترین مادربزرگ دنیا رو داشتم؛ اون بلد نبود قصه بگه.

اونا تو یه روز سرد پاییزی،یعنی منظورم اینه که ؛اون وپدربزرگم تو یه روز سرد پاییزی

با هم فرار کردن،تا با هم ازدواج کنن.واحتمالا با هم ازدواج کردن.

چون من نوه ی پسری اونا هستم.

وقتی به دنیا اومدم،پدربزرگه هشتاد رو شیرین داشت؛ومادربزرگ هم هفتاد وچند سالش بود.

من سال های زیادی رو برای با اون ها بودن از دست دادم.

 تا اومدم بشناسمشون رفقای نیمه راهی شدن و رفتن به دیار باقی.

من بهشون افتخار می کنم؛آدمای با مزه ای بودن.زندگی پرفراز ونشیبی داشتن.

 من که ندیدم.بابام هم ندیده.بقیه هاشون میگن.

قحطی جنگ جهانی دوم،کودتای 28 مرداد،خراب کاری روس ها وتجزیه طلب ها، انقلاب سفید،

انقلاب 57، جنگ عراق وخیلی اتفاقات ریز ودرشت رو اونا طی کرده بودن.

زندگی داخلی شون هم پر افت وخیز بوده واونا با همه ی این اتفاقات

 نود وچند سال زنگی رو کردن.وبالاخره زندگی رو نکردن.

حالا آرام سینه ی قبرستان خفته ن. گو اینکه اصلا نبوده باشن.

اصلا مگه اونا بودن؟

تاریخ زندگی شون برای من مهمه .چون اجداد من هستن.

اما برای شما مهم نیست.چون اجداد شما نیستن.

اونا به نظرم نمی رسه که بار تازه ای به جهان افزوده باشن.

شاخه ی پدربزرگم خیلی وقته که سیب نداده.

شاید این شاخه قرار نیست دیگه سیبی به بشریت بده.

من تصمیم دارم یه ریسکی بکنم؛شاخه ی خودمو قطع  می کنم. تا چه شود.

من تو این متن از علامت عاطفی استفاده نکردم.عجب متن روشنفکرانه ای شده حالا.

اصلا شما می تونید هرکجا که خواستید این علامتو وارد کنید.

این متن فوران عواطف من رو  نسبت به اجدادم نشون میداد.

(___ ) ها چقدر احمقن. همه شون واقعا بیشتر از یه احمقن.

(___ ) ها هم احمقن.خیلی احمق. همه مون لابد یه احمقیم.

اما من هنوز به اندازه ی کافی احمق نشدم. مدتیه عاقل تر شدم!

می دونم دوباره احمق میشم. مثل روز برام روشنه.

اما عاقل شدن هم حس خوبی نداره.یه جور تنهایی،خودخوری،سکوت،جلف بودن.

باید سعی کنی ادای آدمای لوس وبی مزه رو دربیاری،تاازت تعریف کنن ومجیزتو

بگن. من حالم از این تعریفا بهم می خوره.با رفیق ناباب روابطم شده مثل سابق!

دیگه یادم نیس برا چی نمیومد خونمون.

بهم خندید.منم بهش خندیدم.به پیرنم که چقدر بی ریخته!

 راس میگه این رنگ بهم نمیاد.

چنین گفت جاگوار:"روزی که ابلیس پشت در بهشت موند،

آدمیزاد چراغ قرمز رو محاکات کرد."

نشاط جاگوارانه:  سلول های مغرور،چروک لباتیم بخند شاید فنا شیم!

دست در دست هم داریم پیاده رو ،رو میریم بالا.یادم نیست ،

احتمالا اون داشت حرف می زد. وقتی حرف می زنه گوش میدم.

توی خلوت دوتاییمون همیشه صدای رگه دارشو دوست داشتم .

صداش کمی بمه.قبلنا صداهامون خیلی شبیه هم بود. الان  نه.

میشه صداهامونو از پشت تلفن تشخیص داد.

نمی دونم چرا توی جمع گاهی بهم معترضه که حرفاشو نمی شنوم.

 لابد فکر می کنه مثل خودش دارم زیر حرفای مهم خط می کشم.

شاید راس بگه ،گاهی صداهارو به شکل اصوات نامعلوم می شنوم.

وسط حرفاشون ذهنم میره یه جاهای دیگه.

تمرکز لازمو روی اصوات ندارم.بیشتر حواسم روی چهره وحرکاتشونه.

برعکس سابق که روی تن صداهاشون فرورفته بودم.

الان دیگه خودمم یه لهجه ی عجیبی پیدا کردم.

بوسهل: آره خب! داری یواش یواش تبدیل میشی به یه پرفسور بالتازار!